Gece yarısına doğru beni evime bıraktığında, kapının önünde vedalaşmak istemedim.
“Sana sarılmadan gidemem.” dedim.
Adım atmadan, gözümün önünde durup kollarını açtı.
Sarıldım. Kalbi kalbime değdi.
“Yarın ne olur bilmiyorum.” dedim fısıltıyla.
“Ece durmaz. Babamdan haber almadım. Kemal hâlâ ortada yok. Ama seni seviyorum, Adar. Ve bu bana güç veriyor.”
“Bizi kimse ayıramayacak Şilan. Ne patronlar, ne aileler, ne kıskançlıklar… Biz bir yoldayız artık. Sen ve ben.”
Kapıyı açıp içeri girdiğimde hâlâ kalbim onun ellerindeydi.
Ertesi sabah:
Nova Holding’in kapısından girdiğimde başlar döndü. Fısıltılar kulaktan kulağa yayıldı.
Ama başım dikti.
Çünkü artık ben Şilan’dım. Saklanmayan, korkmayan, seven bir kadındım.
Ve Adar… toplantı odasında beni bekliyordu. Gözleriyle “buradayım” diy
