Yeşili kaybetmiş mavi sulardan başka güzelliği kalmamış taşların üstünde birer simit ile birer çay, çay ince belli cam bardakta, biraz kirliydi muhtemelen ama o an fark etmemiştim, kahvaltı ettik sessizce, birbirimize diyecek sözümüz yokmuş gibi epey bir süre... İlk konuşan o oldu.
"Beğenmiyorlar beni." dedi. "Sorumsuz, kafasız, yetersiz, yeteneksiz buluyorlar." Simitin tamamını yiyemedim.
"Denize atayım mı ufak ufak koparıp?" diye sordum söylediklerini duymaz gibi.
"Sevmedin mi?"
"Çok bana yiyemedim."
"Kaşık kadar suratın ye işte."
"İçim almıyor ki hocam."
"İyi yukarıdan yukarıdan at da martılar görüp gelsin."
Yukarıdan yukarıdan attım. Kimini martılar kimini balıklar yedi, hangisinin nasibi varsa. Hayvanları doyururken ben izledi beni. Sıkkındı canı. Dünkünden beter!
"Başaramadı
