Yeni bir hayata başlamanın sabırsızlığı içinde değildim. Aksine heyecan değil karamsarlık taşıyordum içimde. Evdekiler bunu beni yarı yolda bırakan kocamın gidecek oluşuna, bin umutla tutunduğum evliliğimin bitişine yoruyordu. Ancak zaten başlamamış bir bitişin bana zararı Onur'suz kalacak olmaktı. Ona öylesine alışmış ve yanımda bir ömür var olacak diye öylesine aldanmıştım ki yaşadığım şey sahiden de yıkımdı. Gece oldu mu yine kulağım kapıda Onur döndü dönecek, onun odasında onun penceresinin önünde ufka, karanlıkta kalan denize, şehrin o saatlere mahkum ıssızlığına seyredalardım. O gün biten evliliğimiz değil de dostluğumuzdu benim için. Gidişi ile benimle birlikte istemeden sırtlandığı zaruri halden kurtulacak hem de zerre vicdan azabı duymayacağı yeni hayatımın kollarına beni bırakara
