EFSER AZİZAN
Konağın önünde beklerken içimi burkan neydi? Kardeşim mi? Anneme hamileliğimi söyleyememek mi? Gözlerimin dolmasına engel olamıyordum ama içimde bir taş vardı ve kalkmak bilmiyordu. Bunca olayın beni bulmasına hayret ederken arkamda bekleyen iki tane korumanın Afran’ın talimatıyla benim gittiğim her yere gelmesine ayrı bir sinir oluyordum.
Onlara baktım ve onlar da bana bakmaya devam ettiler. Gözlerimi devirdim ve gözyaşlarımı anlık gelen sinirle dizginleyebildiğim için konağın kapısından girip avluya geçtim. Hiç kimseyi göremeyince fırsatı değerlendirdim ve anahtarı çantamdan çıkarttım. Annemin odasının yolunu tuttum. Ağır adımlarla oraya doğru ilerlerken bu attığım adımlarım birden bire küçük bir kız çocuğunun adımlarına dönüşüverdi yeniden.
Bu acizliğimde kanatsızlığım
