Güneş bütün kahvaltılıkları silip süpürürken Rüzgar içten içe alışmaya çalışıyordu hala. Sabahki o tutkulu öpüşmeden sonra Güneş bütün kasvetini atıp canlanmıştı. Rüzgar rol yapıp yapmadığını anlamaya çalışıyordu. Bakışlarının arkasında gizlenen bir şeyler aradı ama bulamadı. Rahatlamış mutlu bir kız vardı karşısında saf sevgi ve neşesiyle bıcır bıcırdı. Rüzgar’ın ise kafasında susmayan bir düşünce ve kabul edemediği bir gerçeklik vardı. Güneş ise her şeyin altında hiçbir şey yokmuş gibi davranıyordu.
Renkli saçlarını kuş yuvası gibi toplamış, yüzüne vuran kış güneşi bal gözlerini parlatıyordu. Kızın ışık saçan aşırı sevimli hali Rüzgar’ın kasvetini az da olsa alıp götürdü.
“Hadi bitir de atlara binelim.”
“Korkmuyor musun?”
Güneş gülümsedi ışıl ışıl.
“Hayır.”
“Çok cesursun farecik
