İlyas Karaman
“Yenge, Asmin neden hâlâ gelmedi?”
Saatler geçmişti. Gece konağın avlusuna çökmüş, yemekler yenmiş, sofralar kaldırılmıştı. Ama o hâlâ yoktu. Ne telefonlarımı açıyordu ne de kapıdan içeri giriyordu. İçimdeki huzursuzluk büyüdükçe büyüyordu. O huysuz annesine sormamak için kendimi zor tutuyordum. Gidip kapısına dayanmak, hesap sormak istiyordum ama ne diyecektim. O yüzden Marin yengeme yöneldim. O kesin bilirdi.
“Gelmeyecek,” dedi sakin bir sesle.
O tek kelime içime taş gibi düştü.
“Neden? Geç mi gelecek? Ben gidip alırım atölyeden.”
“İlyas, Asmin artık konağa gelmeyecek. Gitti.”
Yengemin yüzü bir anda ciddileşti. Gülüşü silindi. O halini görünce içim gerildi. Kalbim sanki bir anlığına durdu.
“Yenge ne demek gelmeyecek?” Sesim yükseldi. “Başına bir iş mi geldi? O annes
