Elfin’den
Mirza’nın sevinç bağırışlarını gülümseyerek izlerken önce Oktay’ın sonra da Yaman’ın yanına gitti. Onlarla sarılıp “Baba oluyorum!” diyordu. O kadar çok mutlu olmuştu ki diyecek kelimem yoktu. Onun gözlerindeki o ışıltıya değerdi. Onu bu kadar mutlu edebilmek…
Bu bana binlerce kez yeterdi. Bundan sonra o ve ben yoktu. Bir de bebeğimiz vardı. Ailemiz büyümeye başlamıştı. Belki bir tane daha olurdu ama biz hep aynı kalırdık.
Mirza yeniden yanıma gelip alınlarımızı birleşirdi. “Çok mutluyum.” dediğinde gülümsedim. Ben de çok mutluydum. Hatta sevinçten çığlıklar atmak istiyordum. Mirza alnımı öpüp beni kendine daha çok çekti. Göğsüne sığındım.
Bu sayede de barışmış olmuştuk. Bebeğim daha şimdiden annene yardımcı oluyorsun. Mirza dizlerinin üzerine çöktü ve karnımla eşit bir hal
