Deren’den
Gözlerimi yavaşça açtığımda kendimi bir arabanın içinde Orlondo’nun kucağına yatmış bir şekilde buldum. Gördüklerimin bir rüya olmasını öyle çok isterdim ki ama değildi. “Sen!” dediğimde elini, yanağıma koydu.
“Güzelim, uyandın mı?” diye sordu. Elini ittirdim.
“Beni nereye götürüyorsun? Sen manyak mısın? Abim yerimi bulursa seni öldürür!” dediğimde omuz silkti. Beni resmen kaçırıyordu. Kucağından kalktım ve etrafa bakındım. Yol hiç işlek değildi. “Ne yapacaksın bana?” diye sordum.
Sorularımın ardı arkası kesilmezken Orlondo çok rahattı. “Kimseden korkmuyorum, güzelim. Korksaydım seni kaçırmazdım. Seni alacağım ve kimsenin bilmediği evime getireceğim! Beraber yaşayacağız. Bir de annem var.” dediğinde ona tiksintili bir şekilde baktım.
“Ben, seninle asla gelmem! Şimdi heme
