Elfin’den
Akşama doğru herkes gitmişti. Sadece ben ve Mirza kalmıştık. Yarasına dikkat ederek göğsüne uzandım. Mirza da kolunu belime sardı ama yaralı tarafı pek hareket ettiremiyordu. Hatta bazen hareket ettirmek istese acıyla dişlerini sıkıyordu.
Böyle olunca da ben cidden üzülüyordum. Onu motive edici kelimeler kullanmaya gayret ediyordum. Mirza gözlerini kapatmış, dinleniyordu. Serum hala kolundaydı ve sürekli ilaç veriliyordu. Ağrısının olduğunu anlıyordum.
Şerefsiz Devran’ın ölmesi mutlu etmişti. Bir insanın ölümü asla beni sevindirmezdi ama kocamı bu hale getiren biriydi. “Mirza, ağrın mı var?” diye sordum. Hafifçe gözlerini araladı.
“Biraz.” dediğinde yüzümü astım. Üzülmüştüm. “Ne yapayım? Hemşireyi çağırayım mı?” diye sordum. Kafasını iki yana salladı ama acı çektiği her ha
