Yaşadıklarım, yaşadıklarımız ve yaşayacaklarımız farklıydı. Tuhaftı. Ben aşık olmuş, evlenmiş ve bir yuva kurmuştum evet! Fakat bir olayla da hafızamı kaybetmiş her şeyi unutmuştum. Bu çok acımasızcaydı. Hayat adil davranmamıştı. Belki böyle şeyler hayatta nadir yaşanırdı ama bu nadirlik de beni bulmuştu. Ben bu güzel aileyi unutmuş, kaybetmiş ve yeniden bulmuştum. Belki de adalet sonunda sağlamıştı. Hiç bir şekilde bu durumun ardı arkasını sorgulamamış sadece kabul etmiştim. Bunu şimdi fark ediyordum aslında.. Fakat yine de sorgulamayacaktım. Belki de akışına bırakmak daha iyiydi.
Barut.. Güzel adam.. Kocam.
Zor kabullenmiştim onu. Çocukları daha ilk dakikadan bağrıma basarken onun varlığını kabullenmek zor olmuştu. Ama kabullenmiştim. Onunla zaman geçirdikce hatırlamıştım onu. İyiki de
