Bölüm 36
Mutluluk. İnsanı hiç beklemediği anda yakalıyordu. Nerden geldiği belli olmayan o his bütün ruhunu kalıyordu ve yüzünde bazen aptal bir sırıtmayı oluşturuyordu. Beni Meriç'e önceki hayatıma göre yorumlarsak. Donuk suratlı, mecbur kalmadığı sürece konuşmayan, yalancı tebessümlerin sahibi olarak bilirdim. Şuan yanımda yatan bu adam olmada yine aynısı olucağıma emindim aslında. Ama o hep beni mutlu etmeye çalışan taraftı. Üzülmemi istemeyip benim üzüntümün ağırlığını bile kaldırıcaknkadae fedakardı. Sırf yüzümde ki gülümseme hiç silinmesin diye elinden gelen her şeyi yapıcağını biliyordum. Çünkü bende onun için yapardım. Ağlamama bile dayanamayan bu adam o kadar mükemmeldi ki. Bazen düşünmeden yapamıyordum. Hangi iyiliğimin sonucunda bu adamı hak etmiştim. Yan dönüp yüzü ile karşı karşıya
- Yazar
