Harper Lee, Bülbül'ü Öldürmek adlı kitabında şöyle bir cümle kuruyor. "Öyle tip adamlar vardır ki, daha merhaba demeden tabancanı çıkarıp onları vurman gerekir. Vurman gerekir ama harcayacağın kurşuna yazık." Birini bende bıraktığı ilk izlenimden ötürü çekip vuracak kudretim ya da cesaretim elbette yoktu. Ama her şeyi ile tamam hayatıma ne zaman ateşleneceği, beni ne zaman vuracağı belli olmayan ruhsatsız bir silah alıp, sürekli namlunun ucunda bir yaşam sürüp sürmemek de benim elimdeydi. Defalarca ruh sağlığının ne denli dengesiz olduğu, vicdani melekelerinin görevini tam yerine getiremediğini gördüğüm bir adama, aptallıkla yarışan bir sebatla alan tanımış olmam ve ona kendi hayatım hakkında söz sahibi olabileceği fikrini vermem tamamen benim hatamdı.
Hastanede geçireceğim son gece anca
