Her insanın hayatında görünür ve ya görünmez mutlaka bir pusulası vardır. Kimi hislerini, kimi ise hislerine güvendiği bir başkasını pusula edinir. Benim pusulasız savrulduğum hayatıma, yönlerimi iyliğim için tayin tayin eden birisi vardı artık. Üşümemem için önümde diz çökerek çoraplarımı giydiren, zarif bir çiçekmişim gibi üzerime titreyen, hem pusulam hem de yörüngem.
Odamızın penceresindeki menekşeyi suluyor şimdi. Ben ilgilenememiştim, kendimi bile unutmuştum geçtiğimiz günlerde. Önce benim can suyumu verdi, şimdi de menekşenin kuruyan yapraklarını temizliyor, suyunu veriyor ve seviyor. Benim dakikalardır kapı sövesine yaslanıp onu izleyişimin farkında değil henüz. Konuşuyor menekşemle. "Sen de onun gibi narinsin." diyor. "Onun gibi asıyorsun yüzünü yalnız kalınca. Ama merak etme
