Okula gittiğim zaman hiç olmadığım kadar gergin hissediyordum kendimi. Bu Karan ile ilgili değildi. Benimle ilgili... Tamamen benimle ilgili. Ona karşı kendimi tutmak istiyorum.
Sınıfta otururken bile gergin halimi herkes fark ediyordu.
Aysel yanıma geldi.
"Kanka bu halin ne? Suratın bembeyaz olmuş..." dedi.
"Yok kanka uyumadım. Şu ödevi de tam yapamadım ama neyse... Sen yaptın mı?" diye sordum.
"Evet. Yani yaptım da hepsini değil tabi ama Karan çözer nasıl olsa." dedi gülerek.
Artık onun direk adını kullanıyor. Eskiden dinazorlar hakkında hep hocam falan diye hitaplar kullanırdı ama Karan farklı. Bunun herkes farkında. Sadece ben etkisinde kalmıyorum yani onun. Bu yüzden benden etkileneceğini düşünmek bile çok büyük saflık oldu. Kendimi böyle saçma sapan fikirler ile kandırmak
