ASLAN...
“Elinde olsa şimdi nerede olurdun?” diye sordum.
Bir an bile düşünmedi. “Barcelona’da. Antoni Gaudí’nin çılgın projelerini gezerek mimari üzerine bir tez hazırlardım.”
Gülümsemesi öyle canlıydı ki... İçinde küçük bir kız çocuğu vardı hâlâ. Hayal kurmaya korkmayan, ama bu hayalleri defalarca bastırılmış bir çocuk.
Onun hayallerindeki o uzak şehirleri düşünürken, kendi hapis kaldığım bu toprakların ağırlığı bir kez daha omuzlarıma bindi. O Barcelona'yı anlatırken, sanki rengarenk bir tablo çiziyordu odanın ortasına.
“Sen? Sen de böyle mi hayal ettin hayatını?”
Başımı iki yana salladım. “Hâkim olmak istiyordum.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten. Hukuk fakültesini bitirdiğimi biliyorsun. Hayalim hakim olmaktı. Hatta ağır ceza hakimi olmak isterdim.
Düşünsene, cüppemle bir mahkeme
