Esmer
Mutlululuğu bir gülüşe sığdırmışlar. Hüzün ve kederi göz yaşlarına ama bazen mutlulukta ağlatır hüzün de güldürür bunu hesaba katamamışlar. İlk defa yaralarımı birine açmak ve acizliğimi birine göstermek istedim. Babamın inanamadığı yaralarım onun parmakları ile şifa bulmuş gibiydi. İlk defa dokunurken sızlamadı. İlk defa görürken bir zamanlar aciz olduğum çocukluğum ve gençliğimden utanmadım. İlk defa bir kadın tiksinerek veya acıyarak bakmadı yaralarıma ve şefkatle dokundu. Ben şimdi nasıl baştacı etmezdim o kadını. Nasıl sarıp sarmalayıp kalbimin en güzel yerine ona taht kurmazdım. Asinta yaralarıma dokununca sanki şifa buluyordu hem ruhum hemde bedenim. Bedenin aldığı yara zamanla iyileşir de ruhun aldığı yara hep kanarmış zamanında babamın ruhumu kanattığı gibi hiç kabuk tutmad
