Bir rüyanın içindeyim, belki de kabus.. Gözlerimi her açmaya çalıştığım da aynı ses beni durduruyor.. "Anne gitme biz buradayız.." sesler kulağımda sürekli yankılansa da gözümün önünde ki görüntü çok farklı.. Küçük bir kız çocuğu, üç, dört yaşların da Kadir ve bir kadın yüzünü göremiyorum ama. Kız çocuğunu kucağına almış Kadir'de elinden tutmuş gidiyorlar. Kadir benim değil de o kadının elini tutmuştu.. Öldüm mü ben yani.. Ölünce hemen başkasınımı bulmuş?? Hani beni çok seviyordu? Arkalarından koşuyorum, koşuyorum yetişemiyorum.. Aysel ölünce bile hemen evlenmemişti.. Ama ben öldüm diye hemen evlenmiş.. Acaba onu benden daha mı çok sevmişti? "Kadir!!!" diye avazım çıktığı kadar bağırdım. Sesimle öylece olduğu yerde kaldılar. Sanki kilometrelerce koşmuş gibi kalbim küt, küt atıyor.. Yanları
