İki Yıl Sonra
İki yıl geçmişti..
Zaman, Ahsen’in yaralarını kabukla kapatmış ama içini iyileştirmemişti. Her sabah uyandığında, yan odadan gelen minik ayak sesleriyle hayat buluyordu. Oğlu, yaşadığı tüm acılara rağmen nefes almasının tek sebebiydi. Onun gülüşü, karanlık gecelerin ortasında bile ışık saçıyor; küçük parmaklarıyla Ahsen’in yüreğinde yeniden umut filizlendiriyordu.
Kuzey, bu iki yıl boyunca hep oradaydı. Ahsen’in doğumunda itibaren hep yanında olmuştu Her zaman sessiz ama sarsılmaz bir güç gibi. Onun varlığı, Ahsen’e yalnız olmadığını hatırlatmıştı.
Fakat Ahsen’in kalbinde bir sınır vardı; görünmez ama keskin. Kuzey bazen bir bakışıyla o sınırı geçmek ister gibiydi ama Ahsen’in sessizliği, mesafesi, o bakışları her seferinde geri iterdi.
İnin kalbine Demir’den başkası g
