Rüzgâr, dağların arasında inatla uğuldayarak geçiyor, kışın habercisi gri bulutlar gökyüzünü sarıyordu. James, kalın pelerininin yakasını boynuna doğru çekerken Augusta’nın sesini duydu:
“Bu havayı seviyorum. Sessiz ama tehditkâr… Tıpkı yaklaşan fırtına gibi.”
James gözlerini ufka dikti. “Biz o fırtınayız. Bunu onlar henüz bilmiyor.”
Küçük bir tepenin ardındaki ormanlık alanda, James ve Augusta’nın başını çektiği birlik, kamp kurmuştu. Gündüzleri gölgede, geceleri kıvılcımlar eşliğinde yapılan planlar artık ete kemiğe bürünmeye başlamıştı. Sadık askerler, eski saray muhafızları ve halktan gönüllüler bir araya gelmişti. Azdılar. Bitkin, yaralı ve kayıptılar. Ama içlerinde yanan ateş, Charles’ın ordularında bile olmayan bir güç taşıyordu: haklılık.
Augusta sabahın ilk ışıklarıyla kamp at
