Yaklaşık bir haftadır eski sarayın sessiz, ama bir o kadar da huzursuz atmosferine alışmaya çalışıyorduk. Taş duvarların içinde yankılanan her adım, geçmişin gölgelerini taşıyor gibiydi. Zaman durmuş gibiydi, ama aynı zamanda her saniye içimdeki savaşı büyütüyordu.
O sırada kapı nazikçe aralandı ve “Majesteleri,” diyerek içeri giren muhafız, başını saygıyla eğerek beni beklediğim biriyle karşılaştırdı. Arkasından tanıdık bir yüz belirdi.
“Claus!” dedim, yüzümdeki mutluluğu saklayamayarak. İçimde yıllardır ağırlaşan yük bir anlığına hafiflemiş gibiydi.
Claus, dimdik durup hafif bir selam verdi. “Majesteleri, tekrar yanınızda olmak beni onurlandırıyor,” dedi, sesi her zamanki gibi güven vericiydi.
Yanına bir adım atarak elimi omzuna koydum. “Seni burada görmek büyük bir teselli, Claus. Z
