Hırçın dalgalar gibi kıyıya vurdu tüm düşüncelerim. Sahi ümit var mı hala benden? Bazen tüm umudum kayıp gidiyor ellerimden. Hislerim nehrin serin sularının akıntısında, uzaklara gidiyor her geçen gün biraz daha. Ümitsizliğin zehirli sarmaşıkları dolanıyor boynuma bir ip misali. Ama bazen öyle bir an oluyor ki... Kendi ellerimle çekip koparıyorum boynuma dolanan o sarmaşıkları. O an ümit ettiğim an. O an umudumun karanlık kalbime, duygularıma ışık gibi doğduğu an işte...
????????????????
Acı hayatıma o kadar sağlam bir kök salmıştı ki , sinsice dallara ayrılmasına bir türlü engel olamıyordum. Oysa ki kendi ellerimle söküp atmam gerekirdi o kökü en dibinden... Ancak yaşadığım şeyler onu besleyip büyütmekten başka bir şeye yaramıyordu. Ama bundan da kurtulacaktım... Benliğimi ele geçir
