Sahile vardıklarında Alessandro atı durdurdu. Abril sakin denizin, kollar gibi hareket eden ve sedef renginde köpükler oluşturan dalgaların büyüsüne kapılmıştı. Biraz ötede limana yaklaşan birkaç tekne ve denizde balık tutan birkaç martı gördü.
Manzara çok güzeldi. Abril bir gün böyle bir manzaranın tadını çıkarabileceğini asla hayal edemezdi. Tüm hayatı boyunca kapalı bir yerde yaşamayı kabullenmişti, özgür olduğu tek an kraliyet sarayının bir köşesindeki o küçük evdi.
Hiçbir zaman ayrılmayı, hatta özgür olmayı istememişti çünkü özgürlüğün ne olduğunu hiç bilmemişti. Farkında olmadan gözyaşları yanaklarından aşağı yuvarlandı.
Alessandro attan indi ve onun ağladığını görünce sordu, “Sorun ne? Neden ağlıyorsun?”
“Bir şey yok.”
Alessandro attan inmesine yardım etmek için ellerini uzat
