Cassian güneşin çoktan yükseldiğini ve öğleyi geçtiğini görünce Maya'ya sordu: “Geç oldu. Neden beni daha önce uyandırmadın?”
“Bugünlerde pek uyumadın çünkü benimle ilgileniyordun. Dinlenmeye ihtiyacın vardı.”
“Gerçekten iyi misin?”
“Evet, tamamen iyiyim, bu yüzden artık benim için endişelenmene gerek yok. Madem uyandın, neden kalkıp bir şeyler yemiyorsun? Artık midemin dönmesi durduğuna göre iyi bir yemeğe ihtiyacım var.”
“Evet, şimdi kalkacağım.”
Cassian ayağa kalktı. Üstünü değiştirirken Maya, “Abril çoktan gitti; bu sabah vedalaşmaya gelmişti,” dedi.
“Belki de ona eşlik etmeliydim?”
“Olmamış bir şeyden pişmanlık duymanın faydası yok.”
“Haklısın. Bizden yapmamızı istediği şeyi yapabiliriz sadece; o yokken küçük Lissana'ya göz kulak olabiliriz.”
“Evet. Lissana'dan bahsetmişken,
