Hastaneden çıkıyoruz bugün. İçimdeki boşluğun tarifi, kızlarımın bir ismi yok. Ersin yok! Mekanik bir robot gibi hissediyorum. Yiyorum, tat almıyorum. Nefes alıyorum, havanın ciğerlerime ulaştığını hissetmiyorum. Nefes almak bile istemiyorum hatta. Onun nefes alıp alamadığını bilmezken nefes almak can yakıcı. Aklımdan geçen düşünceler yerini sessiz çığlıklara bıraktı. Nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyorum. Ağlamıyorum. Artık ağlayamıyorum bile. Bebekleri emzirmediğim için rahatça verdikleri ilaçlar yüzünden donmuş gibiyim. Kim nereye iterse oraya gidiyor, ne derlerse onu yapıyorum.
Mutlu değilim. Arada saçma salak iki kelime söylüyordum. Herkesin acıyan bakışlarını görünce onu da bıraktım. Susuyorum. Sessizce oturup etrafımdakilerin hayatlarına devam edişini izliyorum. Bir süre sonr
