Son mahkemeden çıkmıştık. Sinirden delirmiştim. Şahit olduğu için yanımızda Burak da vardı. O pek sinirli değildi. Çocuklarla zaman geçirebileceğini düşünerek yine bize gelmişti. Ondan bir türlü kurtulamıyorduk ama artık Ersin bile pek kurtulmayı istemiyordu. Çok fazla yardımını görmüştük geçen sürede. Artık aileden gibiydi. Ne zaman sıkışsam çocuklara bakmak için koşa koşa geliyordu ve öyle keyifle bakıyordu ki kendimi hiç suçlu ya da borçlu hissetmiyordum.
"Ayrılırsanız çocuklar bende kalabilir mi?"
"Burak!" diye Ersin'le bağırdık aynı anda.
"Ama çok güzeller, birinin ismi B ile bile başlıyor... Gerçi nüfusuma alırsam isimlerini de değiştiririm, Burak 1, Burak 2, Burak 3 falan yaparım."
"Burak!" dedik tekrar. Bu kez sesimiz daha yüksek çıkmıştı.
"İyi be, siz birbirinizi yerken ben
