Yazar'dan:
Zaman belki de görüp görülebilecek en büyük silahtı. Gerek hız bakımından gerekse güç bakımından. Her şeyi zamana bırakmak gibi bir alışkanlık vardır hayatımızda. Ayrılmak, birleşmek, büyümek, olgunlaşmak, bir yemeğin pişmesi ve daha nicesi zamanla olan şeylerdir.
Fatih masada oturmuş bunları düşünüyordu. Hapisten çıktıktan beri düşünüyordu doğrusu. Kafasında durdurmadığı o geçmiş sırtına bir kambur gibi yapışmıştı. Içindeki o his geçmiyordu bir türlü. Belki de zaman sadece duygulara müdahale edemiyordu. Kalbindeki o öfke hala ilk günkü gibi duruyordu yerinde. Ama değişmişti işte.
Eski Fatih olsa yakıp yıkar herkesin karşısına geçer avazı çıktığı kadar bağırırdı.
"Bu muydu? Onca söz, onca sevgi bu muydu? Bana bunu mu uygun gördünüz?"
Belki de daha birçok şey söylerdi. Söyle
