Boş mideme altıncı bardak içkiyi de gönderdikten sonra, büyük bir öfke ile içki bardağını karşı duvara fırlattım ve bardağın tuzla buz olmasını sağladım.
Çünkü Pınar'ımı bulamamıştım. O lanet dağ evinde kırık bir telefon haricinde hiç bir şey bulamamıştık. Pınar'ı kaçıran adiler, onu da alıp yine kaçmışlardı.
Onu bulamamak, böyle elim, kolu bağlı oturmak, ne halde olduğunu bilmemek beni mahvediyordu. Üstelik eziyet görebileceği düşüncesi aklımı oynatmama neden oluyordu. "Lanet herifler hiç bir iz bırakmadan kaçmışlardı." Gerçi polis beni arayan numaranın arama geçmişini incelediklerin de bir şeyler bulunabileceklerini umduklarını söylemişti. Ama benim ondan da hiç umudum kalmamıştı.
"Pınar neredesin güzelim nerede?"
******
On beş günün sonunda nihayet evime, daha doğrusu evimin önüne
