Aslan gün boyu çalışmıştı ve biten her günün, batan her güneşin ona hediyesi karısı oluyordu. Aslan son zamanlarda aralarının iyi olmasından dolayı çok mutlu ve huzurluydu, onun için artık huzur Merih demekti. Son dosyayı da imzalayıp kalemi bıraktı parmaklarının arasından. Dağılmış saçlarını eliyle arkaya itti. Çıkmak için kalkacakken telefonu çaldı bilmediği bir numaraydı sandalyeye yaslandı.
''Efendim?''
''Aslan abi ben Fıratoğlu konağında çalışıyorum Zeynep''
''Efendim Zeynep?'' Endişeyle sordu Aslan
''Aslan abi ben seninle bir şey konuşmak için aradım.''
''Evet ne oldu sen iyi misin?''
''Ben iyiyim ama bugün burada hiç iyi şeyler olmadı.''
''Ne oldu anlat''
''Buraya Toprak abla geldi'' Aslan Toprak'ın adı geçince hiddetle ayaklandı
''Annesinin eşyalarını yere attılar Topra
