Biz insanlar fazla nankördük. Her zaman yaşadığımız andan daha fazlasını istiyorduk. Daha fazla nefes, daha fazla dokunuş, daha fazla aşk... Her şeyin daha fazlasına talip oluyorduk. Daha fazlasıyla o kadar kör oluyordu ki gözümüz, parmaklarımız arasından akıp geçen zamanın bir ucundan tutmayı beceremiyorduk. Eğer ki biraz şükretmeyi becerebiliyor olsaydık yaşanılan her anın, akıp geçen her saniyenin eşsizliğini anlayabilirdik. Her bakışın biricik olduğunu, her nefesin zaten daha fazlası olduğunu idrak edebilirdik. Dediğim gibi biz insanlar hem nankör hem kördük.
Kerem bana bakmaya devam ederken bu anın da kendi içinde biricik olduğunu biliyordum elbet ama yine de o doymak bilmeyen yanım bu bakışla yetinmeyi beceremiyor, bir damla da olsa aşk görmek için kıvranıyordu. Söz konusu Kerem olu
