Hani bazı zamanlar vardır anın içine hapsolmak istediğimiz. Mutluluğun, huzurun kelime anlamı o anın içinde saklıdır sanki. Öyle tutunuruz ki o güzel anlara gerçek dünyaya döndüğümüzü anladığımız ilk anda sarsılırız.
Ama şimdi ne gerçek dünyaya dönmeyi düşünüyorum ne de yaşayacağım büyük sarsıntıyı. Nerede olduğumla değil, kiminle olduğumla ilgileniyor kalbim.
-Bazen kendimi yalnız hissettiğim bir anda aklıma misafir oluyorsun. Bomboş sokaklar mahşer yeri gibi oluyor birden. Kalabalıklaşıyorum sanki. Diyen Kerem’in sesi yine tüm bedenimi okşuyor, hala bana sarılmış halde yattığımız hastane yatağında.
Konuşabileceğim bütün kelimeler buhar olup nefesimize karışıyor. Kerem bana bu kadar yakınken kendimi güvende hissettiğim bütün duvarlar üstüme çöküyor teker teker. Savunmasız kalı
