6 yıl sonra…
(Derya’nın anlatımıyla)
Bazı kadınlar hep gülümserdi. Sevdikleri zaman, sevildikleri zaman tüm dünyayı ayaklarına sererdi. Şarkı söylerken, şiir okurken en çokta mutluyken gülümserdi. Ama Zeynep farklı bir kadın. Her şeyin dışında acı çekerken bile gülümseyebilirdi. Çoğu zaman fark etmesem de gülümsemesinin altında hangi fırtınanın koptuğunu biliyordum. Etrafa savurduğu tebessümün altında aslında ne kadar yaralı olduğunun bilinceydim. Zeynep en içten gülümsemesiyle bile “İyi değilim.” Diyordu.
Bu küçük eve Kerem’i terk ettiğinin hemen ertesi gününde taşınmıştı. Hiç kimseyi dinlemiyordu Zeynep. Teyzesini, beni, hepimizi görmezden geliyordu. Şirketten gelir gelmez odasına kapandığını hatırlıyorum şimdi. Ne yaptı odada, kendi hesaplaşmasıyla nasıl baş etti bilmiyorum. Çı
