MAÇ GÜNÜ
YAMAN'DAN
Öldürmüyorlardı, ama beni süründürmek için ellerinden geleni yapıyorlardı. Dünden beri saldırıyorlardı, canları sıkıldıkça vuruyorlardı.
İlk başta iki kişiydi, daha sonra diğer iki itte gelmişti. Önümde yemek yiyorlardı, onlara yarı açık gözümle bakıyordum.
Tüm kemiklerim sızlıyordu, gözümü açmak imkansız gibiydi, hiçbir şey yapamıyordum onlara karşı.
Nefes almak bile azap gibiydi. Bugün maçım vardı, ve ben ölmeyecektim, burada acı çekecektim!
"Şunun ağzına da iki parça ekmek verin biriniz, ölüp elimizde kalacak. Bugün bırakırız belki, tabi biraz hırpaladıktan sonra."
Cevap vermedim, dudağım patlamıştı, konuşup kendimi daha fazla yormak istemedim. Adamlardan biri hızlıca ayağa kalkıp bir tabağa bir şeyler koydu.
"Ben yemeğini yemesine yardımcı olurum, bize sağlam
