Uygar'la ilk tanıştığım günlerde onunla olduğum sürece hiçbir şeye üzülmeyeceğimi düşünmüştüm. Ne yazık ki üzülebileceğim hatta kahrolabileceğim gerçeği dört saat önce tokat gibi yüzüme çarpmıştı. Yanılmıştım. Asıl biz birlikte olduğumuz sürece, her şeye üzülecektik.
Gece yarısı evin içinde ruh gibi dolanıyordum. Uygar elimi tutup benden af dilediğinde, içten içe ona çok üzülmüştüm. Annesini elinden alan adamın kızından kim bilir af dilerken ne kadar zorlanmıştı. Asıl ondan af dilemesi gereken kişi benim babam değil miydi? Ona bir şey söylememiştim ama elini de itmemiştim. Birlikte odadan çıktığımızda o biraz stres atmak istediğini söyleyip spor odasına girmişti. Ben de evde daha önce görmediğim odalara bakıyordum. Bu ev çok büyüktü. İnsan bu evde kendini yalnız hissediyordu. Tüm evi gez
