Bir ruh bedeni terk ettiğinde, beden kimsesizleşiyor ve ölü bir beden olarak yaşamaya başlıyordu. Başı boş kalan ruh oradan oraya savruluyor ve geri döndüğümüzde zorluklarla düzeltebileceğimiz hataların temelini atıyorlardı. Ruhun yaptığı hataları ödeyen ise, bedendi. O çabalıyor ve ruhun yaptığı hataları düzeltiyordu. Ruh daha sonra utanmazca tekrar geliyor ve sanki bedenimizin ikinci bir kişiliği gibi kötülükler yapmaya devam ediyordu. Ruh, bedene hiçbir zaman acımıyordu çünkü, hayatın, sevdiği kişinin, ailesinin ve çevresinin ona acımadığını iyi biliyordu. Bu yüzden insan herşeyini kaybetmek pahasına da olsa ruhunu kaybetmemeliydi. Ruhu kaçan bir bedeni ayakta tutacak olan kötü başka bir ruh oluyordu. Beyin onun kötü emirlerine itaat ediyor ve zamanı geldiğinde ruhunla birleşiyor ve ası
