Koşuyordum ama sanki bu koşuşlarım ileriye doğru değil de geriye doğruydu. Ne kadar koşarsam koşayım birilerinin ve bir şeylerin gerisinde kalıyordum. Var gücümle koşuyordum ama olmuyordu, gücüm yetmiyordu ve ben nefessiz kalıyordum.
"Onun sonu geldi, onun artık sonu yakın"
"Hayır!" diye sesim çıktığı kadar bağırmıştım ormanın ortasında durarak. Etrafımda gökyüzüne doğru yükselen bir sürü ağaç vardı ve ben koca ormanda tek başımaydım. Bu ses nereden ve kimden geliyordu bilmiyordum. Sürekli bir yerlere koşuyor ve delirecekmiş gibi bağırıyordum.
"Uygar'ın sonunun geldiğini sen de biliyorsun! Onu Tanrı bile kurtaramaz artık."
Sesin ne taraftan ve kimden geldiğini bulabilmek için çıldırmış bir şekilde etrafa bakıyordum. Korkuyla atan kalbim patlayacakmış gibiydi. Ben çok korkuyordum. U
