Yanıyordu... Her şey cayır cayır yanıyordu. Kocaman bir yangının ortasındaydım. Etrafımdaki herkes yanıyordu... Araf, abim, Melek, daha doğmamış yiğenim bile yanıyordu... Öyle bir yangındı bu... Annemin mezarı bile yanıyordu. Çığlıklar sarmıştı dört bir yanımı, bebeğin ağlamaları yankılanıyordu kulaklarımda. Her şey yanıyordu. Tek yanmayan bendim ve karşımdaki babam...
"Sen benim kızım değilsin!"
"Hiç bir zaman senin kızın olmadım zaten!" Ondan daha beter bir şekilde bağırıyordum. Çığlıklar susuyordu. Yangın sönüyor ve etrafımda sadece küller kalıyordu.
***
"Güzelim... Uyan." Yataktan sıçrayarak kalktım. Araf elini omzuma koydu ve yatıştırmak ister gibi omzumu okşadı, "Geçti bebeğim, sadece rüya gördün." Olayın üzerinden bir haftaya yakın süre geçmişti.
"Ne zaman kesilecek bu rüyalar
