Sabah uyandığımda Araf'ı yanımda göremeyince aklım çıkacak gibi olmuştu.
"Araf?" dedim panikle. Yataktan kalktım ve misafir odasından çıktım. Mutfaktan Can'ın sesi geliyordu, "Can, Araf ne..." dedim mutfağa girmeden hemen önce. Araf gülümsedi.
"Burdayım, hayatım." Elindeki tabağı hazırladıkları kahvaltı masasına bıraktı ve yanıma geldi, "Ne oldu?" dedi ellerimi tutarak.
"Sürprizin bozulması haricinde mi?" dedi Can. Araf sırıtarak ona dönünce Can'da güldü. Sonra tekrar bana baktı.
"Ben... seni göremeyince korktum sadece." dedim. Saçlarımla alnımın birleştiği yere bir öpücük kondurdu.
"Korkma... Burdayım ben." Alnıma bir öpücük daha kondurdu, "Daha erken... biraz daha uyu istersen?"
"Kaç ki saat?"
"Sekiz." diye yanıtladı Can.
"Sende gel." dedim Araf'a.
"Kahvaltıyı Can'a yıkamam.
