Abimin zoruyla o gece Araf'ı bırakıp eve geldim. Yanında Can kalmıştı. Araf ve abim başta olmak üzere, hepsi benim artık uyumam ve duş almam konusunda aynı fikri paylaşıyorlardı. Yine abimin zoruyla azıcık yemek yedikten sonra odama çıktım ve iki saat süren bir duş aldım. Başıma havluyu dolayıp, kendimi yatağa yüz üstü bıraktım. Kafam yastıkla buluştuğu gibi uyumuşum.
Ertesi gün akşam üzerine doğru açtım gözlerimi. Hastaneye gidecektim ben sabah erkenden... Abime ne kadar yalvarsam da izin vermedi bu saatten sonra hastaneye gitmeme. Bende somurtarak odama çıktım ve Can'ı aradım.
"Efendim güzelim?" Telefonu açan Araf'tı.
"İnsan bir gelmeyince arar, uyandırır." dedim somurtmaya devam ederken.
"Öğlene kadar gelmeyince uyuduğunu anladım. Dinlen diye rahatsız etmedim." dedi.
"Olsun... Abi
