Eyfel’den uzaklaştığımızda arabayla onu evine bıraktım. Kısa bir veda olmuştu ama kendimi bir an önce eve atmak istiyordum. Evimin önüne arabayı park edip içeri geçtim. Sedat her zamanki gibi buradaydı.
“Erken geldin.” Diye imayla konuştuğunda gözlerimi devirerek yanına geçtim.
“Dalga geçme.”
“Nasıl geçti bari.”
“Bir ay zamanım var Sedat. Bir ayda tüm işi bitirmem gerekiyor.”
Kaşlarını çattı. “Sonra?”
“Eğer bu süre içinde yapamazsam.” Dudağımı büzdüm. “İşim kalmıyor.”
“Yani ikimizin de.” Dediğinde bir şey dememeyi tercih ettim. “Doğan’ın yanına gittin mi?”
“Evet.” Sert bir nefes verdim ve arkama yaslandım. “Alpay’ın kızı olduğumu biliyor.” Dişlerimi istemsiz sıktım. “Bir de Agarta diye bir yeri bulmam gerektiğini söyledi. O nedir hiçbir fikrim yok.”
“Agarta…” Düşündü. “Her neyse
