Yemekten sonra Atahan, Aybars ve Aylin’i evlerine bırakmıştı. Sedat Atahan’ın yakınındaki evine geçmişti. Biz de eve giderken yolda sessizdik. Ta ki o konuşana kadar. “Daha iyi görünüyorsun.”
Daldığım yoldan gözlerimi ona çevirdim. “İyiyim.”
“Çok yemek yiyemedin. Ondan.”
Tekrar yola baktım. “İştahım yok sadece.”
Bir süre sessizlik olduğunda yine o konuşmayı başladı. “Ne düşünüyorsun?” Ara sıra gözlerinin bana çevrildiğini hissedebiliyordum.
“Uyumayı.”
“Az kaldı.”
Arabayla giderken evi görebiliyordum. Arabayı park ettiğinde ben tam inecekken “Bekle.” Dedi ve kendisi dışarı çıktı. Ön taraftan dolanıp benim kapıma geldi ve kapıyı açtı. Anlamamış bir şekilde ona bakarken önüme doğru eğildi ve bir elini bacaklarımdan geçirip diğer eliyle de sırtımı tutarak kucağına aldı.
“Ne yapıyorsu
