Taş evin önünde hafif bir rüzgâr esiyordu. Hava serindi ama gökyüzü tertemizdi; yıldızlar neredeyse dokunacak kadar yakındı.
Peri bacalarının arasında yankılanan sessizlik, huzur gibi üzerlerine çökmüştü.
Çağla, şöminenin önünde, battaniyeye sarılıp yere oturmuştu. Elinde kahvesi, gözleri ateşin dansına dalmıştı.
Buğra mutfaktan iki kupa saleple geldi, birini onun önüne bıraktı.
“Üşüdün mü?” diye sordu.
Çağla başını hafifçe kaldırdı, gülümsedi.
“Yok… ama ellerim buz gibi. Baksana,” dedi, kupayı tutarken parmaklarını gösterip.
“Artık hava iyice soğuyor, bu kış hiç üşümeyeceğiz merak etme” dedi Buğra hınzır bir gülüşle.
Kaldıkları yer, Orta Hisar’da bir Peri bacası eviydi. Çağla çok şaşırmıştı görünce.
“Sana değer” dedi Buğra.
“Bir de otel gibi değil, sesimiz çok dışarıya gitmez” d
