Kalbim atmıyordu. Ya da atıyordu ama atan kalp bana ait değildi. Nefes alıp verdiğimden bile emin değildim o an.
Sahi ben şuan yaşıyor muydum?
Daha da önemlisi okuduklarım doğru muydu?
KARAN BANA MI AŞIKTI?!
YILLARCA BANA MI AŞIKTI?!
Titreyen ellerimle klavyeye dokundum ama yazacak bir şey bulamamıştım.
O kadar beklemiyordum ki bu itirafı...
Aklım durmuştu sanki. Tam da o an dışarıdan gelen sağnak yağmur ve gökgürültüsü sesi beni irkilerek kendime getirdi.
Hızla telefonda yazan saate baktım.
23:29
Karan'ın doğum gününe otuz bir dakika kalmıştı.
Yüzümde aptal bir tebessüm oluşurken mesaj bölüme girdim tekrar. Artık onunla yüzleşme zamanıydı.
053*: Doğum gününe son otuz bir dakika kaldı.
053*: Arka mahalledeki parkın oraya gel.
053*: Hediyeni vereceğim.
053*: Ve sonra hayat
