YEKTA
Saatlerdir arıyorduk. Her taşın altına bakılmış, her köşe bucak didik didik edilmişti. Ekin ayrı, Tayfun ayrı; hepimiz delirmişçesine seferber olmuştuk.
“Nerede lan bu kız?!” diye bağırdı Ekin. Gözleri öfkeyle parlıyordu, dudaklarının kenarı titriyordu. “Yer yarıldı da içine mi girdi?! Nerede?!”
Tayfun sinirle saçlarını geriye savurdu. “Hay... Sikeyim!” diye küfretti. “Yok. YOK! Her yere baktım, yok!”
Ben yumruklarımı sıkarken parmak eklemlerim bembeyaz olmuştu. Nefes alıp verişim hızlandı, ciğerlerim daralıyordu.
Aşkım yoktu.
“Sadece iki ceset çıktı...” dedim, boğuk bir sesle. “İki erkek cesedi. Ama Aşkım... Yok.”
Yüzümü sıvazladım. Beynim zonkluyordu, düşünceler kafamda çarpışıyordu.
Nasıl? Nasıl mümkün olabilirdi bu?
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi. Soğuk ve sitemkâr
