Jiyan Dilşad
Bazı şeyler, hiç beklenmedik anlarda hiç beklenilmedik şekilde olurdu.
Tıpkı hafızamı kaybetmem ve bir anda hatırlamam gibi.
Bedenim yaprak gibi titrerken Aslan ve İnci şaşkınlıkla yüzüme bakıyordu. Beni hemen doğrultup sırtımı duvara yasladılar.
“İç şunu canım, hortlak görmüş gibisin. Sakinleş öyle anlat bize.” diyen İnci ile aslında ne kadar korku dolu olduğumu o an anladım.
Elinden su şişesini alırken ellerim öyle bir titriyordu ki neredeyse düşürecektim. Aslan bunu anlayıp hemen elimden aldı ve bana içirdi.
Ben kendime gelmeye çalışırken Aslan’ın telefonu gürültüyle çalmaya başladı.
“Efendim?” diye açtı telefonu. Sesi oldukça gergindi.
“Tamam, yarım saate oradayız.”
Telefonu kapattıktan sonra gözleri hızlıca bana döndü.
“Anlat Jiyan, o gün ne yaşandığını anlat!”
