Yol uzayıp gittikçe sessiz kalıp sadece bizi düşünmüştüm. Yağmurun altında ona haykırana kadar aslında bu kadar öfkeli olduğumu bilmiyordum mesela. Onun diğerlerine göre daha net, sert, belirgin çizgileri olan biri olduğunu hep dile getiriyordum ama bu durumun beni rahatsız ettiğinin farkında değildim. Onun bana çıkışmasını ve hemen ardından sakinleştirip öpmesini düşündüm. İlk kez birleştirmişti ruhlarımızı dudaklarımızda...
Yolun devamında sessiz kaldığımda o da aynı sessizliği sürdürdü. Ara ara bana baktığını hissedebiliyordum ama ona doğru dönemiyordum. Aramızdaki her neyse başladığından beri ilk kez böyle bir çıkış yaşamıştık. Çabuk yükselip çabuk durulmuştuk.
"Nereye gidiyoruz?" diyerek ona döndüğümde o da kısa bir anlığına bana baktı. "Daha erken, istersen bize geçeriz akşama doğr
