Gözlerimin içine taht kuran gri gözleri sözlerim ile şaşkınlığa uğrarken, vereceği cevabı beklemek cesaretimi balyoz darbesi ile yerle bir ediyor gibiydi. Aramızda pek kalmamış mesafe ile nefesi tenimde, nefesim ise yüzünde mesken tutuyor, inip kalkan göğsüm heyecandan yerinde duramıyordu.
Aramızdaki ambiyansı yerle bir eden siren sesleri çifter çifter öterken, ona nazaran yerinden panikle hareket eden ben olmuştum. O olduğu yerde şaşkınlığını üzerinden atamamışçasına dikilirken panikle dışarıya doğru ilerlemeye çoktan başlamıştım. Bu siren seslerinden birini ambulans olarak kabul edersem eğer, bir diğeri polise ait olmalıydı. Ne kaldı ki bundan doğal bir durum yoktu, sonuçta silahlı bir saldırıya uğramış spor salonuna polisin gelmesi benim topuklularım ile yürüyüşe çıkmam kadar normaldi.
