ATEŞ
“Anlat bana, bebeğim. Her neyse birlikte üstesinden gelebileceğimizden eminim ben. Sen yanımda olduğun sürece her şeye katlanırım ben.”
“Bana bile mi?”
“Böyle söyleme, lütfen. Bu beni ne kadar incitiyor göremiyor musun?”
Bu kez dizlerinin acısına aldırmadan alnını üzerlerine yasladı. “Benmişim, Ateş!” tekrar hıçkırıklara boğuldu.
“Ne demek istediğini anlamıyorum.” Saçlarını okşuyor, kollarına ona güç vermesini umduğum öpücükler bırakıyordum.
“Arabayı uçurumdan aşağı ben yuvarladım.” İşte bu duymayı beklediğim en son şey bile değildi.
“Sen mi sürüyormuşsun arabayı?”
“Hayır.” Başını kaldırmasa da iki yana salladı ve sonra o gün yaşananları anlatmaya koyuldu. Adliyeden çıktığında kocasının onu bıçak zoruyla arabaya bindirdiğinden başladı, ona karşı koyamayışını söylediğinde ak
