Cemre
Ateş’in ısrarları yüzünden sahilde kahvaltıya gelmiştik. Buz gibi havaya rağmen elektrikli sobalarla ısıtılmış camekan bir mekanda oturuyor ve garsonun kahvaltılıklarımızı masaya dizmesini izliyorduk. Dışarıya çıkmayı hiç istememiştim. Aksine Ateş ile baş başa vakit geçirmek istemiştim. Asıl istediğim sığındığım limanda biraz daha kalmak ve dış dünyayla yapacağım yüzleşmeyi elimden geldiğince geciktirebilmekti.
Ateş isteklerimin farkında mıydı, bilmem ama temiz hava almaya ihtiyacım olduğunu tutturmuş ve itirazlarımı kabul etmeden beni buraya sürüklemişti. Biraz kafamızı dağıtmamız gerektiğini söylemişti. Eh, pek de haksız sayılmazdı.
Garson demlikle çayımızı bıraktığı anda Ateş bardaklarımızı doldurmaya başladı. yanı başımda oturuyor olmasının verdiği zevkle mayışırken sofrad
