Merhaba baba
Cenk eve döndüğünde Boston’un soğuk Aralık rüzgârı, hâlâ tenine işler gibiydi. Sadece 2 gün hastanede kalmışti... Olanlari babası öğrensin istemiyordu. O hastane odasında zaman donmuş gibiydi ama gerçek dünya dışarıda devam etmişti. Şimdi ise evdeki her şey, ona eski hayatını hatırlatıyor; aynalar yüzünü tanımaz hâle gelen yorgun halini iade ediyordu. Evin salonuna kurulu büyük kanepe, artık onun istirahat alanı olmuştu. Doktorlar kendini kötü hissettiği her alandan uzak durmasını, gözetim altında ve kolay erişilebilir bir alanda kalmasını tembihlemişti. Amelia sabah erkenden kalkıyor, tepsiyle kahvaltı hazırlıyor, Stefan ise saniye gözünü kırpmadan başucunda bekliyordu. Liz ve Damon da her okul sonrasi eve geliyor. Arkadaşlarina yardımcı olmaya mutlu etmeye çalışıyorlardi. Ve ayni zamand
- Yazar
