Saat sabaha karşı üç kırk. Ellerim toprağın içinde, kazma her darbede biraz daha ağırlaşıyor.
Yanımda battaniyeye sarılı bir beden. artık adı yok. nefesi yok. sadece ağırlığı var.
Ben kazmaya devam ediyorum.
Bu ülkeye geleli dört gün oldu. Dört gün, dört hedef. Dört kurşun, dört mezar. Normal bir gece geçirmemin üzerinden dört gün geçti. Her gün yeni bir yüz. yeni bir emir. yeni bir sessizlik.
Kamp için kolay. benim için başka bir yük.
Vance… Beni sevgilisi sanıyor. Belki haklı, belki değil. Odayı paylaşıyoruz. Oysa ben kalabalıkta uyumaya alışkınım. soğukta, betonda, sert zeminde, güvensizlikle, tetikte.
Belki de sadece yanlış görmek istiyor.
Çünkü doğruya baksa, gerçekleri görse, onun da içi çöker.
Birlikte uyumak…
Benim için en büyük ceza.
Çünkü onun sıcaklığı bana unutturduğ
